Tuesday, July 18, 2006

Το Άσυλο


Όταν ήμουν μικρούλης, μου έκανε τρομερή εντύπωση ο κόσμος των μεγάλων. Ανακάλυπτα ένα σωρό κοινές πρακτικές που δεν τις είχα προβλέψει ως πιθανά σενάρια από μόνος μου, tabula rasa. Μετά μεγάλωσα και κατάλαβα. Ή μιμήθηκα, δεν είμαι σίγουρος. Όταν κοιτώ προς τα πίσω, επιβεβαιώνω ότι οι εν λόγω πρακτικές δεν ήταν πάντα οι πιο εύλογες.

Ανοησία

Ο έρωτας είναι εγγενής ή επινόηση; Ανακαλύφθηκε κάποια στιγμή και τον κρατήσαμε, όπως και τις επικοινωνίες μακρινών αποστάσεων; Δε βλέπω καμιά άμεση σχέση ανάμεσα στον έρωτα και τα βασικά ένστικτα τού είδους μας. Δεν είναι απαραίτητος για την αναπαραγωγή.

Και γιατί οι άνθρωποι ερωτεύονται μονογαμικά (συνήθως˙ τα πάντα: συνήθως); Όταν ακούω ένα εκπληκτικό κομμάτι μουσικής, θέλω άμεσα να το αποκτήσω. Αλλά θέλω επίσης να το δώσω στους φίλους μου για να το ακούσουν (να το χαρούν με την αίσθηση που το απόλαυσα κι εγώ, την ακοή). Κι αν τη μουσική τελικώς μπορώ να τη χαίρομαι ανεξάρτητα από τους φίλους μου, το ίδιο δεν μπορεί να συμβεί και με μια γυναίκα; Γιατί τότε δε δίνω τις κοπέλες μου σε φίλους, να τις χαρούν κι αυτοί με την αφή;

Ίσως ένα επιχείρημα είναι το ότι φοβάμαι πως η γυναίκα μπορεί να με παρατήσει και να αφοσιωθεί στον άλλον. Αλλά γιατί ο άνθρωπος πρέπει να αφοσιώνεται σε ένα σύντροφο κι όχι σε ακριβώς τρεις; Θα έλεγε κανείς ότι αυτό συμβαίνει χάριν απλότητος. Αλλά είναι κάπως γελοίο να επικαλούμαστε την απλότητα στον έρωτα.

Αυθαιρεσία

Όταν ήμουν στην Καλιφόρνια, πέρασε ένας πολιτειακός νόμος που απαγόρευε τη βρώση αλόγων, μετά από πιέσεις των φιλίππων. Είναι ο τέλεια αυθαίρετος νόμος. Γιατί δεν απαγόρευσαν οποιοδήποτε άλλο κρέας αντί για το αλογίσιο; Πώς εξηγείς σε ένα παιδί ότι δεν μπορεί να τρώει άλογα; Είναι απίστευτο το πόση αυθαιρεσία μπορεί να ανεχτεί ένα ανθρώπινο μυαλό, χωρίς να τρελαθεί. Μιλώ γενικά, καθώς για το δικό μου μυαλό δεν είμαι πολύ σίγουρος.

Ανατροφοδοτούμενο Λάθος

Στο φανάρι βλέπω έναν τύπο με κομψό καφέ κοστούμι, να στέκεται κάτω από τον αδυσώπητο ήλιο. Ο τύπος μπορεί και δείχνει άνετος παρά την πανοπλία που φορά, δείγμα τού ότι μάλλον έχει κάνει μπάνιο μέσα στα αντι-ιδρωτικά καλλυντικά το πρωί. Eδώ και χρόνια, έχουμε σταματήσει να εκτιμούμε τις φυσικές μας μυρωδιές και καμιά γυναίκα δε σε πλησιάζει αν δεν έχεις πρώτα πασαλειφτεί με αποσμητικό. Ο άνδρας ποτέ δε μύριζε ωραία, η ωραία μυρωδιά είναι αυτή τού Axe Marine Deodorant. Περίεργο συμπέρασμα, αν αναλογιστεί κανείς ότι το ανθρώπινο είδος αναπαραγόταν για χρόνια χωρίς τέτοιου είδους σκευάσματα.

Ξέρω ΄γω, εχθρός τού καλού είναι το καλύτερο. Η τεχνολογία πρόλαβε τη δαρβινική εξέλιξη και υπερπήδησε τη φυσική επιλογή.

Αντίφαση

Γραβάτα, δαχτυλίδια/σκουλαρίκια. Εξυπηρετούν ακριβώς αντίθετους σκοπούς. Απ’ ό,τι καταλαβαίνω, η γραβάτα επινοήθηκε για να μπορούμε να φοράμε ένα κοστούμι πολλές φορές και να φαίνεται διαφορετικό όταν αλλάζουμε τη (φθηνότερη) γραβάτα. Για να μπορούμε να κάνουμε οικονομία, λοιπόν. Αλλά γιατί δεν κάνουμε το ίδιο και με τα παπούτσια; Τα καλά παπούτσια είναι κι αυτά ακριβά, γιατί δεν έχουμε ένα παπιγιόν και για αυτά;

Από την άλλη, τα δαχτυλίδια και τα σκουλαρίκια δεν εξυπηρετούν τίποτα. Για αυτό το λόγο η ύπαρξή τους είναι πολύ εντυπωσιακό γεγονός. Αν ξυπνήσω κάποιο πρωί και όλα τα δαχτυλίδια έχουν εξαφανιστεί από τον πλανήτη, δε νομίζω ότι θα το παρατηρήσω. Η βέρα αποτελεί εξαίρεση˙ ήταν ιδιοφυής επινόηση.


Άσυλο

Τα παραπάνω είναι απλώς μερικά παραδείγματα. Στον κόσμο που ζούμε, ένα σωρό πράγματα θα μπορούσαν να είναι διαφορετικά. Τελικά βιώνουμε το σενάριο που έτυχε να πραγματοποιηθεί ή επιβλήθηκε, αυτό από όλες τις δυνατότητες. Σκέφτομαι όλες εκείνες τις στιγμές που τα γεγονότα πήραν μια συγκεκριμένη τροπή, αντί για μια άλλη που θα ήταν πιο πολύ τού γούστου μου. Πολλές-χαμένες-ευκαιρίες. Οι μισάνθρωποι του ενός σεναρίου, με μια διαφορετική τροπή των πραγμάτων, θα μπορούσαν να είναι οι πιο κοινωνικοποιημένοι άνθρωποι.

Άνθρωποι που δεν τρώνε άλογα, αλλά τρώνε γουρούνια. Που βάζουνε γραβάτα στο πουκάμισο, αλλά όχι παπιγιόν στα παπούτσια. Άνθρωποι που ερωτεύονται. Που διαμαρτύρονται για τους πολέμους, αλλά είναι στα μαχαίρια για την κυριότητα μιας γυναίκας ή για μια κληρονομιά. Που το 95% του πληθυσμού τους πιστεύει σε βιβλικά φαντάσματα και συχνά σε μεταθάνατον ζωές (το νούμερο ελέγχεται). Άνθρωποι που θέλουν να κρεμάσουν τους φασίστες. Αυτοί είναι οι λογικοί κι ως εκ τούτου οι άλλοι είναι οι τρελοί, έγκλειστοι στα ιδρύματα. Αλλά εκείνος ο τρόφιμος που νομίζει ότι είναι ο Χριστός θα ήταν ελεύθερος, αν εγώ κι εσύ νομίζαμε ότι είμαστε οι απόστολοι.

Στο So Long, And Thanks For All The Fish τού Douglas Adams, O Wonko The Sane έχει κτίσει το σπίτι του έτσι, ώστε η εξωτερική όψη των τοίχων να είναι προς τα μέσα. Ουσιαστικά έκλεισε όλο τον υπόλοιπο κόσμο “μέσα” κι έμεινε αυτός, με τη γυναίκα του, “απ’ έξω” (αποφάσισε να το κάνει όταν είδε τα κουτάκια με τις οδοντογλυφίδες να φέρουν οδηγίες χρήσεως, αυτό ήταν το κερασάκι στην τούρτα). Και στην πόρτα τού κόσμου κρέμασε την επιγραφή “Άσυλο”. Στο δικό μου μυαλό, κι εγώ έξω από το άσυλο είμαι, τουλάχιστο συναισθηματικά. Μα μια στο τόσο συναντώ άτομα που θέλω να τους τείνω το χέρι και να τους τραβήξω στον προσωπικό μου χώρο.

"They are playing a game. They are playing at not playing a game. If I show them I see they are, I shall break the rules and they will punish me. I must play their game, of not seeing I see the game."
R.D. Laing. Knots


ΥΓ. Υπό τους ήχους των Isis.
YΓ2. Η πρώτη φωτογραφία είναι από το Hellingly Mental Asylum. Η δεύτερη, από το εξώφυλλο του Evol των Sonic Youth.

16 comments:

dianathenes said...

Α!Thrass, φοβερό κείμενο και σε περιεχόμενο και σε μορφή και σε ύφος.

Αυτή η αποσπασματική μορφή που ανεβαίνει (κρεσεντο) απαριθμώντας τα «λάθη» ή δεν είναι λάθη αλλά σοφές αυθαιρεσίες ενός «παιδιού»; Ανοησία, αυθαιρεσία, ανατροφοδοτούμενο λάθος, αντίφαση (>σύγκρουση)....ΑΣΥΛΟ (>τρέλα δηλαδή).
Δεν είναι παιδί τελικά, είναι ένας ενήλικας που επιμένει να διατηρεί τη παιδικότητά του.

Αυτός ο ελεύθερος πλάγιος λόγος ( ελεύθερο πλάγιο λόγο ονομάζουμε τον πλάγιο λόγο που έχει τα χαρακτηριστικά του ευθύ >στίξη, ερωτήσεις κλπ ώστε να αναπαράγουμε το τρόπο που λειτουργεί η σκέψη μας) που «δείχνει» τον αφηγητή σα να περπατά στη βροχή και να τον ραπίζουν οι σκέψεις. Μια πορεία προς την απελευθερωτική «τρέλα».

Και θίγεις ένα θέμα μεγάλο: ένα προσωπικό παραμύθιασμα που αντιστέκεται στο γενικό παραμύθιασμα, στις «μεγάλες αφηγήσεις». Αντικειμενικός κόσμος δεν υπάρχει. Ο καθείς ό,τι έχει στο κεφάλι του. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Η δική μας πραγματικότητα που αποτελεί και το άσυλο μας>καταφύγιό μας. Η ηθελημένη αποχή από κάθε «άσυλο» που μαντρώνει τον άνθρωπο καθιερώνοντας στεγανά. Το περίεργο είναι ότι και η λογική των πολλών κρίνει ότι χρήζουν ασύλου>ιδρύματος οι ολίγοι.

Στεκόμαστε ο ένας απέναντι στο άλλο με τις σκέψεις μας να διατρέχουν την πραγματικότητά μας. Και ο καθένας να νομίζει τον άλλο τρελό. Πώς πάμε καμιά φορά αντίθετα στο απαγορευτικό σήμα έχοντας την εντύπωση ότι ο άλλος οδηγεί «ανάποδα»...

Παίζεις με τη λέξη «άσυλο». Την γυρίζεις ανάποδα σαν ρούχο.
Ποια είναι η πραγματικότητα, η ανάποδη ή η καλή του; Αν φορέσουμε ένα ρούχο ανάποδα με τις ραφές προς τα έξω, τι είμαστε λογικοί ή τρελοί; Και αυτοί που το φοράνε από την «καλή του» τι είναι; Ποιος είναι ο τρελός και ποιος ο λογικός τελικά; Θυμίζει τρόπω τινά ο χειρισμός των εκφράσεων «μέσα» # «απ έξω» το επικριτικό αξίωμα του La Fonataine: « η λογική του ισχυρότερου είναι πάντα η «καλύτερη». Εδώ επεμβαίνεις εσύ και λες : οι «ηττημένοι τρελοί» «έξω» από κάθε είδους άσυλο και οι «νικητές λογικοί» στο ίδρυμα.


Μια ανατροπή της λέξης που γυρίζει τον κόσμο μέσα- έξω.
Θέμα οπτικής, παρακαλώ!

Υγ φοβερός ο τύπος με το σπίτι. Από κει έκλεψα την ιδέα του ρούχου.

evee said...

συγχαρητήρια thrass

συνέχισε με αυτό το ρυθμό μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο να σε παραλάβει να σε παραδόσει στο Δρομοκαίτιο

η dianathens τα λέει πολύ καλά. Όλοι είχαμε αυτές τις απορίες ως παιδιά. Και τώρα πολλές φορές σε μερικά φλασάκια.

Νομίζω όμως ότι υπερβάλλεις. Για όλα υπάρχει μια λογική εξήγηση ή μια εξήγηση που αρνούμαστε να εκλάβουμε ως λογική:

ο άνθρωπος διαφέρει από τα ζώα σε μερικά πράγματα (και φυσικά μοιάζει σε πολλά άλλα). Ένα είναι ο έρωτας. Ποιος όμως σου είπε ότι δεν υπάρχουν κάποιοι που ερωτεύονται ανά τριάδες? Ότι είναι πιο σπάνιο ΄μως κάτι λέει. Η δική μου ερμηνεία είναι ότι κάποια στιγμή ξυπνάει ο εγωισμός. Άρα και η κτητικότητα.

Περί αλόγων και Καλιφόρνια, όλο και κάποιος θα έκανε μια αγωγή που ένας μπάρμπας του έκλεψε το άλογο και το έφαγε, θα είχε κανένα κοννέ στους νομοθετούντες(θα ήταν και συντηρητικοί αυτοί) και ιδού. Άλλωστε στην Ιταλία τρώνε και άλογα και μουλάρια και γαιδούρια και σκύλους. Για τις Φιλιππίνες/Κίνα κλπ και τα περί σκορπιών κοκ τα ξέρουν όλοι. Το φαγητό όμως είναι καθρέφτης του πολιτισμού. Μπορεί να σου φαίνεται αστείο, αλλά έτσι είναι. Κατ'εμέ at least.

Για τα περί αποσμητικών, ξέρω πολλές γυναίκες που δεν ξετρελαίνονται φυσικά αν ζέχνει ο άλλος μα δεν είναι και υπερβολικές. Ψυχραιμία. Άλλωστε πολλά έχουν αλλάξει από την εποχή των σπηλαίων. Γιατί κολάμε στο αποσμητικό? Εσύ ας πούμε, υποθέτω ότι φοράς παπούτσια όταν βγαίνεις έξω από το σπίτι σου. Γιατί το κάνεις αυτό? Μέχρι και το 50 στην Ελλάδα όσοι δνε κατοικούσαν σε αστικά κέντρα δεν είχαν ακούσει το παπούτσι.

Η δε γραβάτα, όχι, δεν επινοήθηκε για ένα τόσο "φτηνό" λόγο. Αν και το εξυπηρετεί και αυτό. Πάνω από όλα η γραβάτα είναι ένα σύμβολο. Όπως και πολλά άλλα είδη ένδυσης μπορεί να ξεκίνησε για "διακόσμηση" και για να τραβήξει την προσοχή στον ανδρισμό αυτού που τη φοράει (μα δεν είναι φανεό ότι η γρ. είναι ένα βέλος που "δείχνει"? - γιατί δεν φοράμε τη γραβάτα στο μικρό δάχτυλο ας πούμε?) μα στην πορεία απέκτησε και άλλους συμβολισμούς και χρήσεις. Δες και εδώ: http://www.bensilver.com/style04/ties_history.htm
και εδώ http://www.infoplease.com/spot/tie1.html

Τα δε δαχτυλίδια και σκουλαρίκια εξυπυρετούν όχι μια αλλά τρεις πολύ σοβαρές ανάγκες:

α. Διακόσμηση. Ναι ο κόσμος το είχε ανάγκη πάντα να μη βαριέται. Γιατί αυτό είναι shocking? Mήπως εμείς είμαστε πολύ συντηρητικοί?

β. Να τραβάει το μάτι στο "κατάλληλο" σημείο του σώματος. Να τονίζει κάτι (για να μην βλέπεις κάτι άλλο ίσως). Εξαιρετικά χρήσιμο στο να τραβάς το ματι γκόμενου. Δεδομένων και των πατροπαράδοτων ρόλων των δυο φύλων στο ερωτικό παιχνίδι δεν είναι τυχαίο ότι κοσμηματα φορούν κυρίως οι γυναίκες. Κλισέ ή όχι (θυμίζει και τα ζώα που λέγαμε παραπάνω μα και τι μ'αυτό?Είπαμε.. μοιάζουμε και σε πολλά)όλοι οι άντρες κοιτάνε ένα χέρι με μια σειρα βραχιόλια που κουδουνίζουν. Αν είναι ωραίο και το χέρι δε....

γ. Για τον ίδιο λόγο, η γυναίκα(-λάφυρο), πολλές φορές γίνεται αποδέκτης δώρων: λιγότερο ή περισσότερο ακριβών κοσμημάτων. Έτσι οι άλλοι αρσενικοί που θα δουν τη γυναίκα του τάδε μπορούν χαλαρά να υποθέσουν ταυτόχρονα πόσο γαμιάς και πόσο ισχυρός οικονομικά είναι ο τύπος. Φυσικά τελευταία αυτό μπορούν να το κάνουν μόνες τους. Τονίζοντας την οικονομική τους δύναμη ή τα σωματικά χαρίσματα at once ή one @ a time, δεν αλλάζει και τίποτα.

Και ναί, όλα θα μπορούσαν ίσως να είναι αλλιώς. Ότι δεν είναι σημαίνει

ή ότι κάποιος δεν το έχει δοκιμάσει(το design στη μόδα ας πούμε εξερευνά τέτοιες δυνατότητες αναφορικά με τα ρούχα/παπούτσια/accessories - δε υπήρχε πάντα μπικίνι π.χ.)

ή ότι υπάρχει ένας λόγος που δείχνει ίσως ασήμαντος/ανύπαρκτος μα its there.

Όλα τα άλλα είναι mind games. Μπορεί να οδηγήσουν σε καινοτομίες μπορεί στην υπερπροσπάθεια, να σε πάνε κατ'ευθείαν στο φρενοκομείο. όπως και να έχει το άσπρο είναι -και φέτος- πολύ της μόδας.

evee said...

sorry αν έκανα κατάληψη στα comments αλλά είχα υλικό :Ρ

Silio D' Aprile said...

"Ο έρωτας είναι εγγενής ή επινόηση;"...

άστεγος said...

Άριστο κείμενο, δεν έχω λόγια. Μια από τις ελάχιστες φορές που μπορώ να πω αυτό το "με καλύπτει πλήρως"...

Thrass said...

Ντιάνα, σ' ευχαριστώ πολύ :)

«δείχνει» τον αφηγητή σα να περπατά στη βροχή και να τον ραπίζουν οι σκέψεις.
Περπατά, ε ;)
Κι όμως έχεις δίκιο εδώ, περπατά, δεν τρέχει.

Εδώ επεμβαίνεις εσύ και λες : οι «ηττημένοι τρελοί» «έξω» από κάθε είδους άσυλο και οι «νικητές λογικοί» στο ίδρυμα.

Όχι νικητές, όχι ηττημένοι. Κανείς. Εντάξει σε όλα τ' άλλα.

Αντικειμενικός κόσμος δεν υπάρχει. Ο καθείς ό,τι έχει στο κεφάλι του. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Η δική μας πραγματικότητα που αποτελεί και το άσυλο μας>καταφύγιό μας. Η ηθελημένη αποχή από κάθε «άσυλο» που μαντρώνει τον άνθρωπο καθιερώνοντας στεγανά. Το περίεργο είναι ότι και η λογική των πολλών κρίνει ότι χρήζουν ασύλου>ιδρύματος οι ολίγοι.

Είναι πολύ ενδιαφέρον το ποιοί τελικά καταλήγουν στα συμβατικά άσυλα: εκείνοι που δεν είναι πραγματικά επικίνδυνοι για την κοινωνία (για αυτό, π.χ. δεν είμαι μαντρωμένος εγώ) ή έχουν ρεύμα (οπότε πολιτική δύναμη) και καμιά φορά κι εκείνοι που δεν μπορούν να καλύψουν τις προσωπικές τους ανάγκες από μόνοι τους (αλλά όχι πάντα). Όλοι οι άλλοι είναι έξω. Με τον πιο ενοχλητικό τρόπο.
Συχνά μου φαίνεται ισοδύναμο με το να αποφασίσουμε να μαντρώνουμε όποιον έχει βάρος 77 με 81 κιλά και είναι γεννημένος μετά το '87 και πριν το '89. Ίσως με καταλαβαίνεις.


Βασίλη,
Το ερώτημα αν είναι ο έρωτας μίμηση τέθηκε για πρώτη φορά από το Θερβάντες, απ' όσο ξέρω (ο Δον Κιχώτης ερωτεύθηκε για να είναι σύμφωνος με τα ιδεώδη τής ιπποσύνης).
Προσωπικά, δεν έχω καταλήξει σε κάποια απάντηση, στα σίγουρα. Τείνω όμως να συμφωνήσω με τον Μπαλζάκ: (ερωτική) αγάπη είναι η ευγνωμοσύνη για αυτό που λαμβάνουμε στο κρεβάτι. Οτιδήποτε πιο ονειροπόλο μου φαίνεται πως είναι περίπου σαν την αστρολογία, μόνο λίγο πιο δημοφιλές: ο χρόνος να περνά ευχάριστα και μια φυλακή για το μυαλό μας, που λεύτερο δεν άντεχε.


Άστεγε,
Σ' ευχαριστώ! Πέρνα καμιά φορά από το μη-άσυλό μου για καφεδάκι :)


Εύη,
Θα επιστρέψω σε λίγο για το δικό σου σχόλιο. Δεν έχω κανένα πρόβλημα με το να "καταχράζονται" το χώρο μου άλλοι, πάντως.

Thrass said...

Έγραψα προς την Ντιάνα: Είναι πολύ ενδιαφέρον το ποιοί τελικά καταλήγουν στα συμβατικά άσυλα: εκείνοι που δεν είναι πραγματικά επικίνδυνοι για την κοινωνία. Εννοούσα: εκείνοι που ΕΙΝΑΙ επικίνδυνοι.

Εύη,
Δεν κινδυνεύω καθόλου, καθότι είμαι ακίνδυνος (άσχημο να το σκέφτομαι, αλλά έτσι είναι).

Νομίζω όμως ότι υπερβάλλεις. Για όλα υπάρχει μια λογική εξήγηση ή μια εξήγηση που αρνούμαστε να εκλάβουμε ως λογική

Εξήγηση υπάρχει πάντα, αλλά διαφωνώ ενίοτε για τη λογική της. Υπερβάλλω; Προσωπικά, μου κάνει εντύπωση η ψυχραιμία μου.

για τον έρωτα: το έγραψα κι εγώ στο κείμενο, ότι μιλούσα για τη νόρμα, τη συντριπτική πλειοψηφία. Ο εγωισμός γιατί δεν ξυπνά με τον ίδιο τρόπο για τη μουσική που ακούμε ή για ένα ωραίο βιβλίο που διαβάζουμε;

για τα άλογα: ναι, κάτι δείχνει για τον πολιτισμό. Κι αυτή ήταν η κεντρική μου ιδέα! Όλα αυτά μου δείχνουν κάτι για τους ανθρώπους! Τα καλιφορνέζικα άλογα ήταν μόνο ένα παράδειγμα. Παντού μπορείς να βρεις αυθαιρεσίες, φυσικά.

για το αποσμητικό: με ενοχλεί που σε μια γυναίκα αρέσει πιο πολύ η μυρωδιά τού αποσμητικού μου απ' ότι η δική μου μυρωδιά. Με ενοχλεί που και σ' εμένα αρέσει η κολώνια κάποιας κι όχι η γνήσια μυρωδιά της.
Μα πάνω απ' όλα, με ανησυχεί που υπερπηδήσαμε τη φυσική επιλογή: Αν η ιατρική δεν τρέξει αρκετά γρήγορα, φοβάμαι πως σε λίγο θα χρειαστεί να αρχίσουμε να σκοτώνουμε μωρά, για να μην ξαναβρεθούμε στο μεσαίωνα (κι αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τις μυρωδιές). Σκέψου το, δεν είναι τόσο παράλογο.
Τα παπούτσια έχουν ασφαλώς πρακτική αξία, δεν τα τοποθετώ στην ίδια κατηγορία. Με τα παπούτσια το πιο παράλογο είναι ότι -παρόλο που είναι τρομερά σημαντικά για την υγεία μας, πχ μέση, γόνατα- συνήθως δε λαμβάνουμε υπόψη αυτό, αλλά το design τους. Το ίδιο και με τα γυαλιά ηλίου.

για τη γραβάτα: δεν είναι απίθανο να έχεις δίκιο (στην οποία περίπτωση θα έπρεπε να αλλάξω τη λέξη "επινοηθεί" στο κείμενο), αλλά δεν πείθομαι. Το έχω ακουστά ότι η γραβάτα ήταν κυριολεκτικά πεοδείκτης, συνεχίζει όμως να μου φαίνεται φτηνή δικαιολογία για να καλύψει την πραγματική της χρήση.
Αλλά όπως και να έχει, τα υπόλοιπα δεν αλλάζουν, από τη στιγμή που η χρήση της είναι πλέον διαφορετική. (είναι απολαυστικά αστείο πάντως: "σύμφωνα με το dressing code τής τράπεζάς μας, οι εργαζόμενοι οφείλουν να δείχνουν τα πέη τους!")

Τέλος, δε θεωρώ ότι όλα αυτά είναι mind games. Νομίζω ότι τα παραπάνω καθορίζουν τη ζωή μας και τον τρόπο σκέψης μας, να σου πω την αλήθεια.

Mplim-Mplom said...

Το καλό, Thrass, είναι ότι όλα τα πράγματα που αναφέρεις είναι ανθρώπινες επινοήσεις, που συνεπάγεται ότι επιδέχονται αλλαγών, αν θέλουμε να είμαστε λίγο αισιόδοξοι.
Σχετικά με τον έρωτα διαφωνώ λιγάκι. "Δε βλέπω καμιά άμεση σχέση ανάμεσα στον έρωτα και τα βασικά ένστικτα του είδους μας. Δεν είναι απαραίτητος για την αναπαραγωγή", λες, αλλά ο άνθρωπος δεν είναι μόνο τα ένστικτά του λέω εγώ.Όπως το ανρώπινο είδος έκανε τις αυθαιρεσίες που αναφέρεις στην επινόηση και την επιβολή κάποιων θεσμών και αντιλήψεων, ίσως έτσι και η φύση να έκανε καποιες αυθαιρεσίες.. Με τη διαφορά ότι οι δικές της αυθαιρεσίες είναι όμορφες, για μένα τουλάχιστον.Ακόμη όμως κι'αν είναι μια απλή ανθρώπινη επινόηση ο έρωτας πρέπει επειγόντως να εφευρεθεί ξανά..
(Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο έρωτας είναι εχθρός του καπιταλισμού. Γι'αυτό καιόλη αυτή η φιλολογία για την απαξίωση και την εκλογίκευσή του..Έχω την εντύπωση ότι μερικές φορές η απομυθοποίηση είναι πολύ πιο ψεύτικη και 'πονηρή' από τον ίδιο το μύθο..)

Thrass said...

Mπλιμ,
Δε συμφωνώ ότι ο έρωτας είναι αντίθετος του καπιταλισμού. Άλλωστε ο καπιταλισμός εκμεταλλεύεται τον έρωτα σε ευρύ φάσμα: St. Valentine's Day, flower shops, περιοδικά, τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές, κινηματογράφος, μουσική κλπ.
Παρόλο που νομίζω πως καταλαβαίνω πώς το εννοείς, και ως ένα μικρό ποσοστό μπορεί να στέκει, πιστεύω πως ο καπιταλισμός έχει πλέον μάθει να χρησιμοποιεί τον έρωτα και δεν έχει λόγο να τον πολεμεί. Πιο πολύ βλέπω λόγους για το σύστημα να τον στηρίζει. Επιπλέον, κρατά τις μάζες απασχολημένες.

Αυτό που υπογραμμίζω είναι ότι ο έρωτας μπορεί να είναι όμορφος για κάποιους (για το Βέρθερο ήταν ο θάνατός του, πάντως), αλλά δε μου φαίνεται σε καμιά περίπτωση να είναι αναγκαίος. Αν ξανάρχιζε το ανθρώπινο είδος, θα ξαναερωτευόταν σίγουρα; Ο έρωτας υπήρχε πάντα; Μπορεί κάποτε να τον ξεχάσουμε; (όχι εμείς, γενιές του απώτερου μέλλοντος). Τρομερά ενδιαφέρον μού φαίνεται το θέμα, αλλά και πολύ δύσκολο.

Mplim-Mplom said...

Ναι, συμφωνώ, τον εκμεταλλεύεται για να αποκομίσει όλα αυτά τα κέρδη, αλλά ταυτόχρονα τον πολεμά κι'όλας, γιατί βλέπει τους ανθρώπους σαν μηχανές παραγωγής που ο έρωτας, όμως, αποτελεί εμπόδιο στην απόδοσή τους. Στην απόδοση αναφερόμουν εγώ. Τελοσπάντων, δε θέλω να αλλάξω την κατεύθυνση της συζήτησης, άλλωστε το κείμενο σου είναι αρκετά όμορφο για να το μολύνω με πολιτικά ζητήματα.
Προσωπικά, δε με ενδιαφέρει τόσο αν ο έρωτας είναι εγγενής ή ανθρώπινη επινόηση, αλλά το κατά πόσο μπορεί να ανοίξει καινούριους δρόμους στη ζωή. Δημιουργικότητα και όχι αναπαραγωγή μίζερων και κομπλεξικών εγώ.

GEFYRES said...

Ζητώ και πάλι συγγνώμη για το περιορισμένο νοητικό βεληνεκές μου αλλά η κατάσταση "Αντίφαση: Γραβάτα-Σκουλαρίκια" μήπως απλοποιείται στο "Αντίφαση: Άνδρες-Γυναίκες...τι τις θέλουμε τις δεύτερες;;; Θέλοντας λοιπόν να προσφέρω μία χείρα βοηθείας, συμβουλεύω: προσέχετε τα σκουλαρίκια της κοπέλας που λικνίζεται στα δεξιά σας ώστε να τα ξεχωρίσετε αν χρειαστεί από τα σκουλαρίκια της κοπέλας που λικνίζεται στα αριστερά σας. Δεν πρόκειται να κάνετε λάθη!!!
Επίσης, ως προς το άλογο των αλόγων, είναι που οι φίλιπποι ξεσηκώθηκαν πρώτοι. Θα ακολουθήσουν οι φιλοπάπιοι, οι φιλομύγες, κ.λπ.. Η επανάσταση έχει πάντα ένα πυρήνα. Και σιγά σιγά εξαπλώνεται... και εξαπλώνεται ... και εξαπλώνεται... (όπως η τρέλα).

Thrass said...

προσέχετε τα σκουλαρίκια της κοπέλας που λικνίζεται στα δεξιά σας ώστε να τα ξεχωρίσετε αν χρειαστεί από τα σκουλαρίκια της κοπέλας που λικνίζεται στα αριστερά σας. Δεν πρόκειται να κάνετε λάθη!!!

Πολύ καλή σκέψη!

Για τα άλογα έχεις δίκιο, αλλά κάτι τέτοια είναι που γίνονται και καταστρέφουν τη λογική μας (μέσω της προσαρμοστικότητας, που μας αναγκάζει να τα αποδεχτούμε για μη μας στρίψει...)

Anonymous said...

After its rise in popularity during the 1940s, pizza pie restaurant chains began springing to
life all around the country. The Journal article goes on to point out "Corn is up 44%, milk is up 6. They built a hugely successful business on that one competitive difference.

Feel free to visit my weblog :: check this out

Anonymous said...

The process is accomplished with just the click of a button.
It familiarizes us with the world and people who are making
history. They’re the real Mc - Coy and are as old
as the date on their front page. That’s why,
while drafting ads for newspapers selling or buying a property, make your USP as your
headline. This also means that you trust those who have already
used the products and know how they are used.


Feel free to surf to my web page click here

Anonymous said...

Dont let the packaging fool you into buying something that
may damage your hair. Before you apply heated gadgets
onto your hair, protect your hair with heat protectant sprays and also
serums. Read this article, and it will show you any steps and tips to block websites in Windows 8′s Hosts File.
This is why many salon stylists always recommend a hot oil treatment
for hair. As a hair growth stimulant, you can add 10 drops of rosemary oil, 10 drops of sandalwood oil and 10 drops of lavender oil to 50ml of carrier oil and massage it into your scalp.


Feel free to surf to my site - coconut oil for hair

Anonymous said...

Whether you are searching for specialty styling products or specific Loreal hair products,
you are sure to find what you need. This article will explain the hair product diversion conspiracy and list ways that you can
determine whether or not the beloved salon brand you
saw in Walgreens last week was truly diverted merchandise or strategically
placed by the powers that be. Both brands are popular in known hair salons and spas.