Saturday, February 04, 2012

Ντεζά Βου


Είπε:
«… ό,τι και να συμβεί, έχουμε πάντα το μυαλό μας.»

Αλλά δε νομίζω.
Όταν το μυαλό αδυνατεί, επιστρέφουμε. Στα ένστικτά μας, στις εδραιωμένες αναμνήσεις μας. Στις αταξίες που κάναμε, παιδιά. Στον κανίβαλο εαυτό μας.

Ας πάρουμε τώρα τα πράγματα με τη σειρά. Με τη σειρά που αρμόζει στην περίσταση.

Τρέξιμο Ι

Πηγαίνοντας για τρέξιμο τη νύχτα, περνώ από έναν παλιό φράχτη, όπου συναντώ μια μεγάλη μαύρη κατσαρίδα. Τη συναντώ πάντα ακριβώς στο ίδιο σημείο. Αυτή τρομάζει, τρέχει κυκλικά διαγράφοντας π/2 ακτίνια τη φορά και σταματά. Περιμένοντας να περάσω.

Άραγε, το συμπαθές αυτό σιχαμήδι ήτο πραγματικό ή ένα πλάσμα τής φαντασίας μου; Μήπως τα έχω μπερδέψει στο μυαλό μου; Όταν το μυαλό εναποθέτει τα ερεθίσματα κατευθείαν στη μνήμη άνευ πρότερης επεξεργασίας (στην ουσία, χωρίς φροντισμένη αρχειοθέτηση), δημιουργείται η ψευδαίσθηση επανάληψης που ονομάζουμε ντεζά βου. Μήπως μού συνέβαινε κάτι τέτοιο;

Νομίζω θα συμφωνήσετε: η συμπεριφορά, ή ίσως και η ύπαρξη, της συγκεκριμένης κατσαρίδας τίθεται υπό σοβαρή αμφισβήτηση. Έτσι, έβαλα στην άκρη ένα χαρτάκι για να σημειώνω τις ημερομηνίες που την έβλεπα.

Ας έβλεπα τις πρώτες εγγραφές και τα συμπεράσματα τα έβγαζα μετά.

Guy Fawkes I

Ο Γκάι είχε ξυπνήσει ανήσυχος. Πέρασε περίπου 2 ώρες στο κρεβάτι με πρωινές καύλες. Η Φοξ είχε κυριαρχήσει στο μυαλό του όλο εκείνο το πρωινό. Η Φοξ γυμνή, η Φοξ ημίγυμνη, η Φοξ να χαμογελά. Η Φοξ σε διάφορες στάσεις. Τα βυζιά τής Φοξ, τα χείλη τής Φοξ, ο πισινός τής Φοξ, τα πόδια της. Τα μάτια της, κατάματα.

Πού διάολο τη θυμήθηκε έτσι ξαφνικά; Είχε να τη δει χρόνια! Και το κυριότερο: δε θυμόταν αν την είχε γαμήσει.

Έβαλε μπροστά τον έκτακτο αλγόριθμο ανάκλησης αναμνήσεων: στηριζόταν με το ένα χέρι στο κούφωμα της πόρτας και πίεζε το κούτελο με το άλλο. Κάτι τέτοιο. Το βασικό ήταν να φαίνεται αρκετά γελοίος. Έτσι είχε θυμηθεί κάποτε τι είχε φάει χθες. Αλλά τώρα τίποτα.

Δε χωρούσε αμφιβολία ότι την ονειρεύτηκε τη νύχτα. Ο εγκέφαλος συνηθίζει να μάς παίζει παιχνίδια και τα όνειρα είναι από τα πιο αδυσώπητα. Όπως τότε που δεν είχε καμιά διάθεση να ερωτευθεί την Ε., αλλά αναγκάστηκε να συμβιβαστεί με το πεπρωμένο όταν άρχισαν τα όνειρα. Άντε τώρα να έβγαζε τη Φοξ από το μυαλό του.

Είχε ακόμη το νούμερό της στο κινητό. Πάτησε Κλήση.

Τρέξιμο ΙΙ

Γυρίζοντας από το τρέξιμο, έπιασα στο χέρι μου το χαρτάκι που σημείωνα πότε έβλεπα την κατσαρίδα. Σε καταστάσεις κρίσης, είναι σημαντικό να ακολουθούμε τη σωστή σειρά των πραγμάτων. Πώς να το πω, να χρησιμοποιούμε το χωρόχρονο υπέρ μας. Πρώτα, σημείωσα την τρέχουσα ημερομηνία στο κάτω μέρος τού χαρτιού. Στη συνέχεια, έλεγξα την προηγούμενη ημερομηνία στο πάνω μέρος τού χαρτιού.

Ξανακοίταξα τις δυο ημερομηνίες. Η πάνω ήταν μεταγενέστερη.

Guy Fawkes II

Η Φοξ κοιτούσε πάνω από την μπριζόλα της διερευνητικά. Ο Γκάι ήταν βυθισμένος στις σκέψεις του και δεν έτρωγε. Ας μην παρεξηγήσουμε, η Φοξ ήταν υπέροχη. Με τα υπό εξαφάνιση ρουχαλάκια της, με τα έτσι της, με τα αλλιώς της. Οι άνδρες καταλαβαίνετε.

Προσπαθούσε να συγκεντρωθεί στα θέλγητρα του κορμιού της μπας και θυμηθεί κανά ένδοξο παρελθόν. Αλλά τού κάκου: δεν ξεκαθάριζε αν το πορνό στο μυαλό του είχε πράγματι συμβεί. Ή αν ήταν απομεινάρι φαντασιώσεων μιας υγιούς νεότητας.

Τον ρώτησε: «Τι σκέφτεσαι;»
Καμιά φορά, και τα όμορφα κορίτσια γίνονται ανυπόφορα. Τι να τής έλεγε! Ε, να, προσπαθώ να θυμηθώ αν σε έχω γαμήσει.

Αλλά δεν είπε αυτό. Γύρισε προς το μέρος της και τής ψιθύρισε στ’ αφτί: «Πάμε σπίτι σου.»

Τρέξιμο III

Καθόμουν στον καναπέ και περίμενα να βγει από το μπάνιο. Στο μπαρ τής κουζίνας, στέκονταν μια σειρά από τεράστια μαχαίρια. Το ένα πλάι στο άλλο, με τη λαβή προς τα πάνω, σχημάτιζαν κάτι σαν φράχτη.

Κοιτούσα τα παιχνίδια τού τεχνητού φωτός πάνω στις λάμες. Με μάγευαν. Μια μεγάλη, μαύρη κατσαρίδα ξεπρόβαλε πάνω τους.

Guy Fawkes IΙΙ

Ο Γκάι σκεφτόταν: αν τη γαμούσε τώρα, τα προβλήματά του τελείωναν: το μυστήριο θα έχανε το θέμα του: θα την είχε γαμημένη. Πρώτη φορά; δέκατη; δεν ήταν τόσο σημαντικό. Αλλιώς, το ερώτημα θα έμενε αναπάντητο.

Έκλεισε το ντους και βγήκε από το μπάνιο με νερά να τρέχουν ακόμη πάνω του. Πρώτα, είδε ένα χαρτάκι στο αριστερό χέρι τής Φοξ. Στη συνέχεια, είδε ένα κουζινομάχαιρο να έρχεται κατά πάνω του.

Τρέξιμο ΙV

Όποτε πάω για τρέξιμο, περνώ από έναν παλιό, ετοιμόρροπο φράχτη.

Εκείνο το μέρος με τρομάζει. Λένε περίεργες ιστορίες. Για μια γυναίκα που σκότωνε όποιον την απέρριπτε, τον έτρωγε και έθαβε τα κόκαλά του εκεί.

Το μυαλό είναι περίεργη κατασκευή. Ξέρετε τι μ’ αρέσει να λέω; Όταν το μυαλό αδυνατεί, επιστρέφουμε. Στα ένστικτά μας, στις εδραιωμένες αναμνήσεις μας. Στις αταξίες που κάναμε, παιδιά. Στον κανίβαλο εαυτό μας.

Σήμερα πήρε πάλι ο Γκάι τηλέφωνο. Επιμένει να βρεθούμε. Αυτή τη φορά δέχτηκα, παρόλο που τού κρατάω μούτρα. Άλλωστε ο Γκάι ήταν πάντα πολύ τού γούστου μου. Θα πάω όμως ένα τρεξιματάκι πρώτα. Να με δει φρέσκια και ανανεωμένη.



---------
YΓ. Η φωτογραφία είναι από την ταινία Night of the hunter.
ΥΓ2. Υπό τούς ήχους τού Tom Violence των Sonic Youth. Ένα πραγματικά τρομακτικό κομμάτι, από το 1986 και το αγαπημένο μου άλμπουμ EVOL.

Friday, January 06, 2012

Πυρωμένα σίδερα


(Αυτή είναι μια απλή ιστορία για μια γυναίκα που φλερτάραμε και δε γίναμε εραστές.)

Είχα εντυπωσιαστεί από τις ομοιότητες που είχαμε. Από πολύ νωρίς, την είδα σαν πιθανή αδερφή ψυχή, μια φυσική συνοδοιπόρο που θα ήθελα να μείνει στη ζωή μου σαν άνθρωπος, ανεξάρτητα από άλλες εξελίξεις.

Έκανα έτσι κάτι που δεν κάνω παρά σπάνια: παρόλο που μού άρεσε ιδιαίτερα σαν γυναίκα, απευθύνθηκα πρωταρχικά στον άνθρωπο μέσα της. Στόχος μου ήταν να αποκτήσουμε ένα είδος σπάνιας επικοινωνίας μεταξύ μας, και για τα υπόλοιπα βλέπαμε (αν και, για να είμαι ειλικρινής, το να καταλήξουμε εραστές ήταν το μόνο λογικό σενάριο που έβλεπα μακροπρόθεσμα). Παρόλο που τις ομοιότητές μας τις εντόπισε κι εκείνη, περιέργως με αντιμετώπισε σαν άλλον έναν γκόμενο.

Δεν κράτησα πόζα απέναντί της, εκείνη δεν εγκατέλειψε ποτέ τη δική της. Γνωρίζω βέβαια πια στην ηλικία μου ότι οι γυναίκες γοητεύονται από το μυστήριο στον άνδρα και το παιχνιδιάρικο φλερτ. Επέλεξα να ξεχάσω τη γνώση μου αυτή στη συγκεκριμένη περίπτωση, να κάνω σαν να λέμε μια εξαίρεση, το αποτέλεσμα όμως δε με δικαίωσε. Γρήγορα αδιαφόρησε.

Σκέφτηκα ότι ίσως δεν ήταν αρκετά ώριμη. Ή, για να το θέσω λιγότερο επικριτικά, ότι ήταν σε τελείως διαφορετική φάση. Δε θα μάθω.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που εγκατέλειπα την πόζα μου απέναντι σε μια γυναίκα. Το έχω επιχειρήσει άλλες δυο φορές και τα αποτελέσματα ήταν παρόμοια. Κάθε φορά λέω ότι δε θα το ξανακάνω, γιατί χάνω και τα σίγουρα. Αλλά μετά ξαναγνωρίζω γυναίκες που με εμπνέουν να κάνω ακριβώς αυτό.

Όχι πολύ συχνά. Eυτυχώς! Γιατί, όπως είναι φυσικό, η πόζα που κρατώ είναι σημαντικά πιο ελκυστική από το είναι μου. Ποιός είναι ο ανώριμος τώρα;

Ίσως την επόμενη φορά.


-------------
ΥΓ. Αυτόν τον καιρό έχω κολλήσει πολύ άσχημα με το Cowgirl in the sand των Neil Young with Crazy Horse, από τα 1969. Ένα κομμάτι που μού αρέσει να ερμηνεύω σαν "γυναίκα στο χρόνο". Ο Flea το αντέγραψε ξεδιάντροπα στο Californication των RHCP, ο Μάλαμας το αγάπησε στο Τίποτα Δε Χάθηκε.

ΥΓ2. Photo by George Swain.

Thursday, September 29, 2011

Κουταβάκια



Στην Ελλάδα τής κρίσης. Βλέπω γύρω μου πολλούς ανθρώπους που το παίζουν θύματα.

Στην κουλτούρα μας. Εκθειάζουμε τους αδυνάτους. Και όταν η κατάσταση γίνεται δύσκολη, σηκώνουμε την ταμπέλα που γράφει «δεν μπορούσα, δεν είχα καταλάβει, δεν ήξερα». Προσπαθούμε να εισχωρήσουμε στο κλαμπ των αδυνάτων, των χαζών, των ανήξερων. Όπου οι αμαρτίες διαγράφονται.

Η εύκολη λύση. Ενός λαού κακής ποιότητας. Η μόνη λύση. Ενός λαού χαμηλών δυνατοτήτων. Αλλά οι φίλοι μου δεν είστε εσείς.

Όχι. Εδώ διαμένει βασιλιάς. Βαράτε όσο θέλετε. Σας έχω.



-----
YΓ1. Photo από εδώ.
ΥΓ2. Ακούγοντας τους φοβερούς και τρομερούς Εν Πλω. Παγωμένο.